رابطه سرمایه اجتماعی با اعتماد سازمانی کارکنان ادارات دولتی نقش میانجی تاب آوری کارکنان

چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سرمایه اجتماعی با اعتماد سازمانی کارکنان با نقش میانجی تاب‌آوری انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت و روش، توصیفی- پیمایشی است. جامعه آماری کلیه کارکنان بانک ملت شهر نیشابور بود که با توجه به محدود بودن جامعه آماری از روش سرشماری استفاده شد. داده‌های نظری از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و داده‌های میدانی از طریق توزیع پرسشنامه‌های استاندارد جمع‌آوری گردید: پرسشنامه سرمایه اجتماعی ناهاپیت و گوشال (۱۹۹۸)، پرسشنامه اعتماد سازمانی شاو (۱۹۹۷) و پرسشنامه تاب‌آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳). روایی ابزارها از طریق روایی صوری و تأییدی و پایایی آن‌ها با آلفای کرونباخ تأیید شد. برای تحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس و نرم‌افزار AMOS استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که سرمایه اجتماعی نه تنها به‌صورت مستقیم، بلکه از طریق تاب‌آوری کارکنان، تأثیر مثبت و معناداری بر افزایش اعتماد سازمانی دارد. همچنین مشخص شد که تاب‌آوری نقش میانجی جزئی در این رابطه ایفا می‌کند. نتایج بیانگر آن است که کارکنانی که در شبکه‌های اجتماعی قوی‌تر، هنجارهای همکاری محکم‌تر و سطح اعتماد بالاتری قرار دارند (سرمایه اجتماعی بالا)، توانایی بیشتری برای سازگاری با فشارهای شغلی و حفظ ثبات روانی (تاب‌آوری) از خود نشان می‌دهند. این ظرفیت روانی و اجتماعی در نهایت منجر به تقویت باور آنان به صداقت، نیات و توانایی‌های همکاران، مدیران و سازمان به عنوان یک کل (اعتماد سازمانی) می‌شود. بر اساس یافته‌ها، تقویت سرمایه اجتماعی در کنار پرورش تاب‌آوری فردی می‌تواند راهکاری مؤثر برای افزایش اعتماد سازمانی در ادارات دولتی و سازمان‌های خدماتی باشد.