بررسی تاثیر سرمایه اجتماعی برفرسودگی شغلی با نقش میانجی ذهن آگاهی سازمانی (مورد مطالعه: پرستاران بیمارستان هفده شهریور مشهد)

چکیده

 پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر سرمایه اجتماعی بر فرسودگی شغلی کارکنان با نقش میانجی ذهن آگاهی سازمان انجام شد. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از منظر روش و ماهیت اجرا توصیفی - پیمایشی است. جامعه آماری کلیه پرستاران بیمارستان هفده شهریور مشهد بود که تعداد 162 نفر با استفاده از فرمول کوکران به عنوان نمونه آماری انتخاب گردیدند. روش نمونه‌گیری تصادفی ساده بود. اطلاعات موردنیاز در بخش نظری از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و داده‌های موردنیاز در جهت آزمون فرضیه‌های تحقیق از طریق توزیع پرسش‌نامه سرمایه اجتماعی ون داین، آنگ و بوترو (2003)، فرسودگی شغلی مایر، آلن و اسمیت (1993) و ذهن آگاهی سازمانی آیزنبرگر و همکاران (2002)، جمع‌آوری گردید. جهت سنجش روایی پرسش‌نامه‌ها از روایی صوری و روایی تأییدی و جهت پایایی پرسش‌نامه‌ها از ضریب آلفای کرونباخ استفاده گردید که نتایج نشان از تأیید پایایی پرسش‌نامه‌ها بود  و در پژوهش حاضر برای تجزیه ‌و تحلیل داده‌های به‌دست‌آمده از مدل معادلات ساختاری و نرم افزار ایموس 24 استفاده شد.

 نتایج نشان داد که بین سرمایه اجتماعی و فرسودگی شغلی رابطه معکوس و معناداری برقرار می‌باشد. و با افزایش سطح سرمایه اجتماعی، فرسودگی شغلی کاهش می یابد و نیز بین سرمایه اجتماعی و ذهن آگاهی رابطه مثبت و معناداری برقرار می‌باشد. بدین معنا که با افزایش سطح سرمایه اجتماعی، ذهن آگاهی افزایش می یابد. و همین طور بین ذهن آگاهی و فرسودگی شغلی رابطه معکوس و معناداری برقرار می‌باشد. بدین معنا که با افزایش ذهن آگاهی ، فرسودگی شغلی کاهش می یابد. همچنین ذهن آگاهی تأثیر منفی سرمایه اجتماعی بر فرسودگی شغلی را به‌صورت کامل میانجی‌گری می‌کند.

یافته‌ها بر ضرورت توسعه شبکه‌های اعتماد، هنجارهای تعاملی مبتنی بر همکاری و نهادینه‌سازی رویه‌های ذهن‌آگاهانه در محیط‌های درمانی به‌عنوان راهبردی نظام‌مند برای پیشگیری از فرسودگی شغلی و ارتقای تاب‌آوری حرفه‌ای پرستاران تأکید دارد.