تأثیر سرمایه روانشناختی بر رفتار شهروندی سازمانی با نقش میانجی سرمایه اجتماعی

چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سرمایه روانشناختی با رفتار شهروندی سازمانی با نقش میانجی سرمایه اجتماعی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت و روش، توصیفی – پیمایشی است. جامعه آماری کارکنان ستادی شهرداری مشهد تشکیل می‌دهندکه تعداد 251 نفر با استفاده از فرمول کوکران به‌عنوان نمونه آماری انتخاب گردیدند. روش نمونه‌گیری تصادفی ساده بود. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت و روش، توصیفی – پیمایشی است. داده‌های نظری از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و داده‌های میدانی از طریق توزیع پرسشنامه‌های استاندارد جمع‌آوری گردید: پرسشنامه سرمایه روانشناختی اقتباس شده از لوتانز و همکاران (2007)،پرسشنامه سرمایه اجتماعی برگرفته از ناهاپیت و گوشال (1998)،پرسشنامه رفتار شهروندی  ارگان (1997)و پودساکف (1990)روایی ابزارها از طریق روایی صوری و تأییدی و پایایی آن‌ها با آلفای کرونباخ تأیید شد. برای تحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس و نرم‌افزار Smart PLS استفاده گردید. نتایج نشان داد که سرمایه روانشناختی به‌صورت مستقیم اثر معناداری بر رفتار شهروندی سازمانی ندارد، اما بر سرمایه اجتماعی اثر مثبت و معناداری دارد. همچنین سرمایه اجتماعی نیز اثر مثبت و معناداری بر رفتار شهروندی سازمانی نشان داد. بررسی اثر غیرمستقیم نیز حاکی از آن بود که سرمایه اجتماعی نقش میانجی کامل در ارتباط بین سرمایه روانشناختی و رفتار شهروندی سازمانی ایفا می‌کند. در مجموع، یافته‌ها نشان دادند که افزایش سرمایه روانشناختی از طریق توسعه سرمایه اجتماعی می‌تواند به ارتقای رفتار شهروندی سازمانی منجر شود.