شیوع و عوامل مرتبط با بی‌خوابی در بین پرسنل آتش‌نشانی

چکیده

آتش نشانی شغلی چالش برانگیز و استرس زا است و آتش نشانان در حین انجام وظایف خود با شرایط نامطلوب زیادی روبرو هستند. هدف این مطالعه ارزیابی شیوع بی خوابی در بین کارکنان آتش نشانی و شناسایی عوامل مؤثر در شدت بی خوابی بود. روش ها یک مطالعه مقطعی در بین 406 کارمند آتش نشانی تصادفی با استفاده از تکنیک نمونه گیری تصادفی ساده (SRS) کار می کردند، انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه حضوری از کارکنان آتش نشانی جمع آوری شد. شدت بی خوابی در طول 2 هفته گذشته با شاخص شدت بی خوابی (ISI) ارزیابی شد. نتایج در بین 406 شرکت کننده، تقریباً یک چهارم (22.9٪) از بی خوابی متوسط ​​تا شدید رنج می بردند. نتایج تحلیل رگرسیون چند متغیره نشان داد که کارکنان آتش‌نشانی ۳۰ تا ۴۵ سال و بالاتر از ۴۵ سال نسبت به افراد زیر ۳۰ سال، شانس بیشتری برای ابتلا به بی‌خوابی داشتند. شرکت‌کنندگانی که بیش از ۱۰۰۰ عملیات نجات انجام دادند، در مقایسه با همکارانشان که کمتر از ۵۰۰ عملیات نجات انجام دادند، شانس بیشتری برای ابتلا به بی‌خوابی داشتند. کارکنان آتش‌نشانی با سطوح شدید و بالقوه خطرناک استرس در محل کار، در مقایسه با افرادی که سطوح حداقل/خفیف استرس در محل کار را داشتند، دو برابر بیشتر احتمال ابتلا به بی‌خوابی داشتند. علاوه بر این، افرادی که سطوح متوسط و شدید اختلال استرس پس از سانحه را گزارش کردند، بیشتر از همتایان خود که سطوح حداقل/خفیف اختلال استرس پس از سانحه را گزارش کردند، از بی‌خوابی رنج می‌بردند. نتیجه‌گیری مطالعه حاضر نشان داد که تقریباً یک چهارم کارکنان آتش‌نشانی، بی‌خوابی متوسط ​​تا شدید را تجربه کرده‌اند. عوامل متعددی از جمله سن، تعداد عملیات نجات، استرس محل کار، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و بیماری‌های مزمن. یافته‌های این مطالعه بر نیاز به برنامه‌های ارتقای سلامت خواب در کارکنان آتش‌نشانی تأکید می‌کند.