بررسی نقش میانجی سایش اجتماعی در رابطه بین ریاکاری سازمانی و بی تفاوتی سازمانی

چکیده

هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی سایش‌اجتماعی در رابطه بین ریاکاری‌سازمانی و بی‌تفاوتی سازمانی‌ است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از منظر روش و ماهیت اجرا توصیفی - پیمایشی است. جامعه پژوهش کارکنان شرکت بهره‌برداری نفت و گاز شرق بود. ‌با استفاده از قاعده سرانگشتی تعداد 160 نفر به‌عنوان نمونه آماری انتخاب گردیدند. اطلاعات موردنیاز در بخش نظری از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و داده‌های موردنیاز در جهت آزمون فرضیه‌های تحقیق از پرسشنامه‌های ریاکاری سازمانی (هادوی نژاد و همکاران، 1389)، پرسشنامه بی تفاوتی سازمانی (دانایی فرد و همکاران، 1389)‌‌ و‌ پرسشنامه سایش اجتماعی( دافی[1]، 2002) جمع آوری گردید. جهت سنجش روایی پرسش‌نامه‌ها از روایی صوری و روایی تأییدی و جهت پایایی پرسش‌نامه‌ها از ضریب آلفای‌کرونباخ استفاده گردید. میزان آلفای کرونباخ ریاکاری‌سازمانی، بی‌تفاوتی‌سازمانی‌ و سایش‌اجتماعی به ترتیب 86/.، 79/. و 8/. بدست امد .برای تجزیه‌وتحلیل داده‌های به‌دست‌آمده از مدل معادلات ساختاری و نرم افزار ایموس 24 استفاده شد. نتایج پژوهش حاکی از تأیید رابطه مثبت و معنادار ریاکاری سازمانی با بی تفاوتی سازمانی با ضريب مسير به ميزان (46/.) و با سایش اجتماعی (30/.) است. همچنین رابطه مثبت و معنادار سایش اجتماعی با بی تفاوتی سازمانی با ضریب مسیر (۴۲/۰) تایید شد با توجه به تایید رابطه بین بین ریاکاری سازمانی و بی تفاوتی سازمانی در حضور متغیر میانجی سایش اجتماعی با ضریب مسیر (۱2/۰) و سطح معناداری ۰۳۸/۰ (که کوچکتر از ۰۵/۰ است) می‌توان گفت متغیر سایش اجتماعی تأثیر مثبت ریاکاری سازمانی بر بی‌تفاوتی سازمانی را به‌صورت جز‌ئی میانجی‌گری می‌کند.

[1] Duffy