الگوهای معماری بومی و نقش آن‌ها در توسعه پایدار شهری

چکیده

معماری بومی به‌عنوان بخشی از میراث فرهنگی و هویت شهری، نقش کلیدی در ایجاد شهرهای پایدار و ارتقای کیفیت زندگی شهری ایفا می‌کند. الگوهای معماری بومی شامل طراحی ساختمان‌ها، بافت شهری، مصالح، اقلیم‌سنجی و شیوه‌های بهره‌برداری از منابع طبیعی است که با فرهنگ، اقلیم و شرایط محیطی منطقه همخوانی دارد (Oliver, 2006). مطالعات نشان می‌دهند که معماری بومی می‌تواند با استفاده از مصالح محلی، بهینه‌سازی مصرف انرژی، تهویه طبیعی، نورگیری مناسب و مدیریت آب، تأثیر بسزایی در توسعه پایدار شهری داشته باشد (Vale & Vale, 2010). به علاوه، حفظ و احیای الگوهای معماری بومی، هویت فرهنگی شهرها را تقویت کرده و موجب جذب گردشگر و افزایش اقتصاد محلی می‌شود. این مقاله با هدف بررسی الگوهای معماری بومی و تحلیل نقش آن‌ها در توسعه پایدار شهری نوشته شده است. در این راستا، ابتدا مفاهیم و مبانی نظری معماری بومی و توسعه پایدار ارائه می‌شود، سپس انواع الگوها و ویژگی‌های آن‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرد و در نهایت، نقش این الگوها در کاهش مصرف انرژی، حفظ محیط زیست و تقویت هویت شهری تحلیل می‌گردد.